Hoe het allemaal begon.

Hey, hallo daar!

Ik zal me eerst maar even voorstellen. Ik ben Madhu Lorijn, dochter van Philip Lorijn en Amélie van Romondt. Dit zijn ze:

Philip en Amelie wilden al een hele tijd graag een kindje en ze waren dan ook dolblij toen mama in januari 2010 zwanger van mij bleek te zijn.

Gelukkig was ze niet heel erg misselijk, ze kon alleen alles veel te goed ruiken en werd gek van al die geursensaties. Ze kon bijvoorbeeld slecht tegen de geur van koperen ritsen, daar werd ze wel misselijk van. Beetje maf, dat geef ik toe.

Ook ontwikkelde er zich een verslaving aan ijsjes, taartjes en andere lekkere zoete dingen bij haar. Ja, ik weet wel wat lekker is en dat regelde ik me toen al goed vanuit haar buik!

Philip en Amelie mochten gelukkig erg vaak op controle bij een heel aardige gynaecoloog in Duitsland, die gewoon een Nederlander was, dokter Theunissen. Hij maakte iedere keer weer foto's van mij terwijl ik in haar buik rondzwom:

Dat was erg fijn, want dat stelde Philip en Amelie wel gerust, ze hadden namelijk  al twee miskramen gehad.
Net voordat ik werd geboren hielden ze nog een heel gezellig feestje op 11 september met een heleboel vrienden en zelfs met een yurt in de tuin. De buik van mama was nu wel heel erg dik (en mama zelf ook van al dat vocht en ook wel een beetje van al die ijsjes en taartjes!), maar ze had toch niet gedacht dat ik drie dagen later al ter wereld zou komen.

En zo werd het 14 september. Ze lagen net lekker in bed. Amelie kon de slaap moeilijk vatten en op de een of andere manier viel Philip ook niet meteen in slaap.
Toen voelde Amelie een knap in haar buik en ja hoor, daar brak haar water. Gelukkig dat Philip nog die avond speciaal voor haar die stomme plastic matrasbeschermer met scheurtape aan het bed had geplakt tegen het schuiven! Tja, en wat doe je dan? Ze wisten het ook niet. Philip besloot dus maar de Macbook te halen en het even haarfijn uit te zoeken. Nederlandse sites zeiden: " Rustig aan, als het water niet groen is geen verloskundige bellen." Amelie kreeg nu om de vijf minuten weeën, dat hielden ze mooi op de iPhone bij.
Philip ging nog maar even lekker douchen en maakte een boterham met brie en honing klaar voor Amelie, maar toen kwamen de weeën al om de vier minuten en toen om de drie en hielden steeds langer aan...

Ze besloten toen toch maar naar het ziekenhuis in Heinsberg te rijden, want daar wilden ze mij graag ter wereld brengen. Het regende en het was koud, maar er was niemand op de weg, dus Philip kon lekker doorrijden. Ondertussen werden de weeën heftiger en heftiger en werd het steeds moeilijker voor Amelie om ze weg te puffen. Ze kwamen nu om de twee minuten, dus er bleef weinig tijd om bij te komen tussendoor. In het ziekenhuis werden ze meteen goed opgevangen door een zuster, die zich afvroeg waarom ze niet meteen waren gekomen toen het water was gebroken, zo gaat dat in Duitsland. Al snel mochten ze naar de vierde etage waar een dienstdoende gynaecoloog Amelie onderzocht. Ze bleek nog maar 1 cm ontsluiting te hebben, dus het ging nog wel even duren. Ondertussen werden de weeën heviger en de tijd ertussenin steeds korter. Amelie kreeg een infuus (bah, dat bleef haar maar zeer doen!) en mocht naar de derde etage, het "Geburtsstation", de kraamafdeling.

Op de derde etage moesten ze toen even wachten op de Hebamme (verloskundige) die hun daarna zou helpen. Rond half 6 was Christa Schonberg er en mochten ze meteen naar de Kreissaal. Amelie had het steeds moeilijker en er waren ondertussen geen pauzes meer tussen de weeën, waardoor ze een weeënstorm had. De Hebamme vroeg of Amelie misschien een PDA (ruggeprik) wilde en dit wilde ze heel erg graag en wel meteen! Gelukkig kwam de anesthesist erg snel. Ze was heel erg lief en Amelie voelde vrij weinig van de prik, omdat ze zoveel pijn van de weeënstorm had. Philip ging ondertussen ontbijten en toen hij terugkwam was Amelie weer helemaal relaxed! Wauw, die ruggeprik was geweldig! De weeën waren bijna niet te voelen. Zo konden ze samen even kletsen (en zelfs even slapen!) en wachten totdat ik mijn opwacht zou maken.

Al vrij snel bleek dat de ontsluiting prima gegaan was en al bijna 10 cm was! Amelie mocht gaan persen. De PDA werd uitgezet en het harde werk kon beginnen. De "geburtsbetreuender Arzt" Mathias Dietzsch zou bij de geboorte helpen. Hij was wel een maffe man, die allemaal verhalen begon te vertellen, wat wel weer afleidde. Toch was hij heel aardig en lief en hielp Amelie erg goed. Hij had ook een stagiaire bij zich, die steeds over zijn schouder meekeek. Welja, kijk allemaal maar, het maakte Amelie nu ook niks meer uit, als ik maar zo snel mogelijk kwam.

Het persen ging toch niet zo makkelijk. Amelie had wel persweeën, maar voelde niet goed hoe ze moest persen. Ze perstte haar oogbollen uit hun kas en blies haar hele hoofd op, maar het lukte maar niet om mij eruit te krijgen, dat kwam waarschijnlijk omdat ik een beetje scheef lag met mijn hoofd.
Dokter Diettzsch duwde op een gegeven moment heel hard op mama's buik, wat heel erg zeer deed, maar het wilde maar niet lukken. Hij zei zelfs: " Jetz machen wir es zusammen!", maar ik bleef nog steeds lekker zitten. Toen probeerden ze het met de vacuumpomp en ja hoor: op 15 september 2010 om 11.31 kwam in helemaal gezond en wel ter wereld! 2570 gram en 49 cm lang. Philip knipte mijn navelstreng door: nu kon mijn leventje buiten mama's buik echt beginnen!

De eerste dagen

De eerste dagen van mijn leventje waren wel even wennen. Amelie lag op een mooie kamer met nog een ander meisje dat ook Nederlands kon spreken, dus dat was erg fijn. De kamer was mooi licht en er zat een lekker grote badkamer met bidet bij. Ze werd erg goed verwend in het ziekenhuis. Iedere ochtend was er een ontbijtbuffet met harde broodjes en croissants, heerlijk! Je kon daar gezellig met de andere mama's en baby's eten of het ontbijt naar je kamer laten komen. Ook papa mocht dit nemen als hij 's morgens naar ons toekwam. Je mocht de hele dag zelf koffie en thee pakken en er kwamen vaak zusters kijken bij ons of ze kwamen gewoon gezellig een praatje maken. Er werd lekker warm voor mama gekookt 's middags, hoewel dit niet voor papa gedaan werd. Dus die haalde 's avonds zelf een pizza, waardoor de kamer waar ik met mama lag heerlijk ging ruiken. De zusters kwamen steeds jaloers even een snifje nemen van die lekkere pizzalucht bij ons!

Ik had nog een beetje moeite met dag en nacht in het begin. Overdag kon ik prima slapen, 's nachts vond ik het ook erg leuk om mama wakker te houden.
Door de vacuumpomp had ik een beetje een conehead, maar gelukkig trok dat snel weer weg.

Wel werd ik nu een beetje geel. Dat kwam door de bilirubine. Dat is een stofje dat vrijkomt bij de afbraak van rode bloedcellen. Vanuit de baarmoeder heeft een baby namelijk veel meer rode bloedcellen dan een volwassene en bovendien leven die bloedcellen veel korter. Daarom is er een hoge afbraak van die cellen en doordat die bilirubine niet makkelijk via een plasje of poepje weggaat (is niet oplosbaar in water), maar dat dat via de lever moet gebeuren, kan het soms zijn dat als die lever nog niet helemaal goed werkt, sommige kindjes een beetje geel worden. Die bilirubine komt dan via het bloed onder de huid en in de slijmvliezen te zitten en dat geeft die gele kleur. Daar had ik dus ook last van. Als ik niet sneller zou aankomen in gewicht (en dus sterker zou worden) zou ik een dagje onder een blauwe lamp moeten. Ook is het zo dat als ik meer te eten zou krijgen, ik meer ontlasting zou krijgen en die bilirubine zo sneller mijn lichaam uit zou gaan.

Toen ik geboren werd woog ik 2570 gram, maar baby's vallen altijd een beetje af de eerste dagen. Baby's krijgen namelijk wat reserves mee van hun mama voor de eerste dagen, want dan moet de borstvoeding van hun mama's nog op gang komen. Ook verliezen baby's de eerste dagen nogal wat vocht. Zo kwam het dus dat ik de tweede dag nog maar 2350 woog. Dat was wel erg weinig en de doktoren zeiden tegen mama dat ze moest proberen mij zo vaak en veel mogelijk te voeden. Zelf drinken aan de borst bij mama lukte mij nog niet, daar was ik nog wat te slaperig voor. Dus moest mama de melk afkolven (ja, net zoals een koe! Zo voelde ze zich ook wel een beetje!) en dan met een soort spuitje aan mij voeren terwijl ze haar pink in mijn mond deed waar ik dan aan zoog zoals je hierboven kunt zien. Dat ging best goed. En mama besloot zelfs een nacht om het uur af te kolven, zodat de melkproductie goed op gang kwam en ik steeds eten kreeg. Dit lukte super! Gelukkig was er in het ziekenhuis een heel gezellig ingericht kamertje met leuke muziek, mooie lampjes en fijne stoelen waar mama mocht kolven. Het was er erg leuk, want er zaten nog meer mama's hun kindje te voeren of melk af te kolven. Zo kon mama lekker kletsen en was het zelfs die nacht nog een heel gezellige, maar wel slaaploze (!) nacht.

Ik sliep in een heel mooi wiegje van het ziekenhuis, het was halfrond van hout (lijkt op dat van stokke) en kon heel makkelijk tegen het bed van mama worden aangerold, zodat het net was alsof ik bij haar in bed lag en ze me 's nachts makkelijk even kon pakken. Alle mama's reden met van die wiegjes rond, want in het ziekenhuis wilden ze dat de baby's 24 uur per dag bij hun mama waren. Dat was heel fijn, want zo konden mama en ik goed aan elkaar wennen.  Ook kreeg ik van het ziekenhuis een heerlijke, gele slaapzak, dat was lekker warm, want omdat ik zo klein was, kon ik snel afkoelen.

Ik deed mijn naam eer aan: Madhu betekent: "sweet as honey" in het Sanskriet: मधु  ,want ik was heel erg lief en zoet en huilde niet veel. Ik at nu erg goed: om de twee uur kreeg ik melk van mama, ook 's nachts. Dus Amelie sliep niet zo heel erg veel.

Mama had het erg gezellig met al die mama's daar. Ze maakte zelfs leuke vriendinnen. Ook was het heel goed voor haar Duits, want veel andere mama's daar spraken alleen Duits, net als de zusters. Toch lukte het haar prima in haar "zelfgemaakte" Duits iedereen de oren van hun kop te kletsen.
Ze leerde samen met papa hoe ze mij moest verzorgen. In het ziekenhuis was daar een speciale kamer voor ingericht, met aankleedkussens en badjes.

Kleertjes, mutsjes, pampers en wasspul kreeg ik van het ziekenhuis, papa en mama hoefden nergens voor te zorgen. De zusters lieten ze geduldig zien hoe Philip en Amelie alles moesten doen. Ook kwam geregeld de kinderarts naar mij kijken en de zusters hielden heel goed in de gaten hoe het met me ging.

Er kwam ook veel bezoek: opa Wouter en oma Regina, oma Ietje en opa Sjouwe, tante Eva en oom Berjo en tante Juliette. Ze vonden het allemaal reuze om me vast te mogen houden en te bekijken!

Door al die goede en lekkere melk van mama werd ik steeds minder geel en kwam ik goed aan. In Duitsland blijven mama's veel langer in het ziekenhuis, omdat de ouders daar geen kraamhulp krijgen en ze dus alles in het ziekenhuis moeten leren. Daarom wilden ze ook graag dat Amelie en ik bleven. Na 5 dagen wilde mama toch graag naar huis, want wij kregen wel nog kraamhulp. Dat vonden ze goed in het ziekenhuis, hoewel ze bleven aanbieden dat we ook mochten blijven! Mama kreeg wel nog de pomp van het ziekenhuis mee (gratis!), zodat ze me ook thuis goed kon voeden, totdat haar eigen pomp binnen was.
En zo ging ik de zondag de 19e erop naar huis, lekker dik ingepakt in de Maxi-cosi. Thuis kwam de kraamhulp meteen naar ons toe. Ze was heel erg lief! Ze heette Diana en kon bijna net zoveel kletsen als mama. Diezelfde zondag kwamen ook opa Martin en oma Carolien en tante Annelot en oom Koen met zijn vriendinnetje om mij te bekijken.

Arme Philip had het heel druk op school, hij had ouderavond en huisbezoeken en kwam steeds laat en heel erg moe thuis. Hij had maar twee vrije dagen gekregen na mijn geboorte en dat was toch wel heel erg kort! Maandag, dinsdag en woensdag kwam Diana. Ze zorgde dat het huis netjes bleef en mama mij goed kon verzorgen. Helaas duurde het maar vier dagen, daarna was mama alleen met mij. En zo was alweer een weekje om van mijn korte leventje!