De eerste dagen

De eerste dagen van mijn leventje waren wel even wennen. Amelie lag op een mooie kamer met nog een ander meisje dat ook Nederlands kon spreken, dus dat was erg fijn. De kamer was mooi licht en er zat een lekker grote badkamer met bidet bij. Ze werd erg goed verwend in het ziekenhuis. Iedere ochtend was er een ontbijtbuffet met harde broodjes en croissants, heerlijk! Je kon daar gezellig met de andere mama's en baby's eten of het ontbijt naar je kamer laten komen. Ook papa mocht dit nemen als hij 's morgens naar ons toekwam. Je mocht de hele dag zelf koffie en thee pakken en er kwamen vaak zusters kijken bij ons of ze kwamen gewoon gezellig een praatje maken. Er werd lekker warm voor mama gekookt 's middags, hoewel dit niet voor papa gedaan werd. Dus die haalde 's avonds zelf een pizza, waardoor de kamer waar ik met mama lag heerlijk ging ruiken. De zusters kwamen steeds jaloers even een snifje nemen van die lekkere pizzalucht bij ons!

Ik had nog een beetje moeite met dag en nacht in het begin. Overdag kon ik prima slapen, 's nachts vond ik het ook erg leuk om mama wakker te houden.
Door de vacuumpomp had ik een beetje een conehead, maar gelukkig trok dat snel weer weg.

Wel werd ik nu een beetje geel. Dat kwam door de bilirubine. Dat is een stofje dat vrijkomt bij de afbraak van rode bloedcellen. Vanuit de baarmoeder heeft een baby namelijk veel meer rode bloedcellen dan een volwassene en bovendien leven die bloedcellen veel korter. Daarom is er een hoge afbraak van die cellen en doordat die bilirubine niet makkelijk via een plasje of poepje weggaat (is niet oplosbaar in water), maar dat dat via de lever moet gebeuren, kan het soms zijn dat als die lever nog niet helemaal goed werkt, sommige kindjes een beetje geel worden. Die bilirubine komt dan via het bloed onder de huid en in de slijmvliezen te zitten en dat geeft die gele kleur. Daar had ik dus ook last van. Als ik niet sneller zou aankomen in gewicht (en dus sterker zou worden) zou ik een dagje onder een blauwe lamp moeten. Ook is het zo dat als ik meer te eten zou krijgen, ik meer ontlasting zou krijgen en die bilirubine zo sneller mijn lichaam uit zou gaan.

Toen ik geboren werd woog ik 2570 gram, maar baby's vallen altijd een beetje af de eerste dagen. Baby's krijgen namelijk wat reserves mee van hun mama voor de eerste dagen, want dan moet de borstvoeding van hun mama's nog op gang komen. Ook verliezen baby's de eerste dagen nogal wat vocht. Zo kwam het dus dat ik de tweede dag nog maar 2350 woog. Dat was wel erg weinig en de doktoren zeiden tegen mama dat ze moest proberen mij zo vaak en veel mogelijk te voeden. Zelf drinken aan de borst bij mama lukte mij nog niet, daar was ik nog wat te slaperig voor. Dus moest mama de melk afkolven (ja, net zoals een koe! Zo voelde ze zich ook wel een beetje!) en dan met een soort spuitje aan mij voeren terwijl ze haar pink in mijn mond deed waar ik dan aan zoog zoals je hierboven kunt zien. Dat ging best goed. En mama besloot zelfs een nacht om het uur af te kolven, zodat de melkproductie goed op gang kwam en ik steeds eten kreeg. Dit lukte super! Gelukkig was er in het ziekenhuis een heel gezellig ingericht kamertje met leuke muziek, mooie lampjes en fijne stoelen waar mama mocht kolven. Het was er erg leuk, want er zaten nog meer mama's hun kindje te voeren of melk af te kolven. Zo kon mama lekker kletsen en was het zelfs die nacht nog een heel gezellige, maar wel slaaploze (!) nacht.

Ik sliep in een heel mooi wiegje van het ziekenhuis, het was halfrond van hout (lijkt op dat van stokke) en kon heel makkelijk tegen het bed van mama worden aangerold, zodat het net was alsof ik bij haar in bed lag en ze me 's nachts makkelijk even kon pakken. Alle mama's reden met van die wiegjes rond, want in het ziekenhuis wilden ze dat de baby's 24 uur per dag bij hun mama waren. Dat was heel fijn, want zo konden mama en ik goed aan elkaar wennen.  Ook kreeg ik van het ziekenhuis een heerlijke, gele slaapzak, dat was lekker warm, want omdat ik zo klein was, kon ik snel afkoelen.

Ik deed mijn naam eer aan: Madhu betekent: "sweet as honey" in het Sanskriet: मधु  ,want ik was heel erg lief en zoet en huilde niet veel. Ik at nu erg goed: om de twee uur kreeg ik melk van mama, ook 's nachts. Dus Amelie sliep niet zo heel erg veel.

Mama had het erg gezellig met al die mama's daar. Ze maakte zelfs leuke vriendinnen. Ook was het heel goed voor haar Duits, want veel andere mama's daar spraken alleen Duits, net als de zusters. Toch lukte het haar prima in haar "zelfgemaakte" Duits iedereen de oren van hun kop te kletsen.
Ze leerde samen met papa hoe ze mij moest verzorgen. In het ziekenhuis was daar een speciale kamer voor ingericht, met aankleedkussens en badjes.

Kleertjes, mutsjes, pampers en wasspul kreeg ik van het ziekenhuis, papa en mama hoefden nergens voor te zorgen. De zusters lieten ze geduldig zien hoe Philip en Amelie alles moesten doen. Ook kwam geregeld de kinderarts naar mij kijken en de zusters hielden heel goed in de gaten hoe het met me ging.

Er kwam ook veel bezoek: opa Wouter en oma Regina, oma Ietje en opa Sjouwe, tante Eva en oom Berjo en tante Juliette. Ze vonden het allemaal reuze om me vast te mogen houden en te bekijken!

Door al die goede en lekkere melk van mama werd ik steeds minder geel en kwam ik goed aan. In Duitsland blijven mama's veel langer in het ziekenhuis, omdat de ouders daar geen kraamhulp krijgen en ze dus alles in het ziekenhuis moeten leren. Daarom wilden ze ook graag dat Amelie en ik bleven. Na 5 dagen wilde mama toch graag naar huis, want wij kregen wel nog kraamhulp. Dat vonden ze goed in het ziekenhuis, hoewel ze bleven aanbieden dat we ook mochten blijven! Mama kreeg wel nog de pomp van het ziekenhuis mee (gratis!), zodat ze me ook thuis goed kon voeden, totdat haar eigen pomp binnen was.
En zo ging ik de zondag de 19e erop naar huis, lekker dik ingepakt in de Maxi-cosi. Thuis kwam de kraamhulp meteen naar ons toe. Ze was heel erg lief! Ze heette Diana en kon bijna net zoveel kletsen als mama. Diezelfde zondag kwamen ook opa Martin en oma Carolien en tante Annelot en oom Koen met zijn vriendinnetje om mij te bekijken.

Arme Philip had het heel druk op school, hij had ouderavond en huisbezoeken en kwam steeds laat en heel erg moe thuis. Hij had maar twee vrije dagen gekregen na mijn geboorte en dat was toch wel heel erg kort! Maandag, dinsdag en woensdag kwam Diana. Ze zorgde dat het huis netjes bleef en mama mij goed kon verzorgen. Helaas duurde het maar vier dagen, daarna was mama alleen met mij. En zo was alweer een weekje om van mijn korte leventje!