Ik zal me eerst maar even voorstellen. Ik ben Madhu Lorijn, dochter van Philip Lorijn en Amélie van Romondt. Dit zijn ze:
Philip en Amelie wilden al een hele tijd graag een kindje en ze waren dan ook dolblij toen mama in januari 2010 zwanger van mij bleek te zijn.
Gelukkig was ze niet heel erg misselijk, ze kon alleen alles veel te goed ruiken en werd gek van al die geursensaties. Ze kon bijvoorbeeld slecht tegen de geur van koperen ritsen, daar werd ze wel misselijk van. Beetje maf, dat geef ik toe.
Ook ontwikkelde er zich een verslaving aan ijsjes, taartjes en andere lekkere zoete dingen bij haar. Ja, ik weet wel wat lekker is en dat regelde ik me toen al goed vanuit haar buik!
Philip en Amelie mochten gelukkig erg vaak op controle bij een heel aardige gynaecoloog in Duitsland, die gewoon een Nederlander was, dokter Theunissen. Hij maakte iedere keer weer foto's van mij terwijl ik in haar buik rondzwom:
Dat was erg fijn, want dat stelde Philip en Amelie wel gerust, ze hadden namelijk al twee miskramen gehad.
Net voordat ik werd geboren hielden ze nog een heel gezellig feestje op 11 september met een heleboel vrienden en zelfs met een yurt in de tuin. De buik van mama was nu wel heel erg dik (en mama zelf ook van al dat vocht en ook wel een beetje van al die ijsjes en taartjes!), maar ze had toch niet gedacht dat ik drie dagen later al ter wereld zou komen.
En zo werd het 14 september. Ze lagen net lekker in bed. Amelie kon de slaap moeilijk vatten en op de een of andere manier viel Philip ook niet meteen in slaap.
Toen voelde Amelie een knap in haar buik en ja hoor, daar brak haar water. Gelukkig dat Philip nog die avond speciaal voor haar die stomme plastic matrasbeschermer met scheurtape aan het bed had geplakt tegen het schuiven! Tja, en wat doe je dan? Ze wisten het ook niet. Philip besloot dus maar de Macbook te halen en het even haarfijn uit te zoeken. Nederlandse sites zeiden: " Rustig aan, als het water niet groen is geen verloskundige bellen." Amelie kreeg nu om de vijf minuten weeën, dat hielden ze mooi op de iPhone bij.
Philip ging nog maar even lekker douchen en maakte een boterham met brie en honing klaar voor Amelie, maar toen kwamen de weeën al om de vier minuten en toen om de drie en hielden steeds langer aan...
Ze besloten toen toch maar naar het ziekenhuis in Heinsberg te rijden, want daar wilden ze mij graag ter wereld brengen. Het regende en het was koud, maar er was niemand op de weg, dus Philip kon lekker doorrijden. Ondertussen werden de weeën heftiger en heftiger en werd het steeds moeilijker voor Amelie om ze weg te puffen. Ze kwamen nu om de twee minuten, dus er bleef weinig tijd om bij te komen tussendoor. In het ziekenhuis werden ze meteen goed opgevangen door een zuster, die zich afvroeg waarom ze niet meteen waren gekomen toen het water was gebroken, zo gaat dat in Duitsland. Al snel mochten ze naar de vierde etage waar een dienstdoende gynaecoloog Amelie onderzocht. Ze bleek nog maar 1 cm ontsluiting te hebben, dus het ging nog wel even duren. Ondertussen werden de weeën heviger en de tijd ertussenin steeds korter. Amelie kreeg een infuus (bah, dat bleef haar maar zeer doen!) en mocht naar de derde etage, het "Geburtsstation", de kraamafdeling.
Op de derde etage moesten ze toen even wachten op de Hebamme (verloskundige) die hun daarna zou helpen. Rond half 6 was Christa Schonberg er en mochten ze meteen naar de Kreissaal. Amelie had het steeds moeilijker en er waren ondertussen geen pauzes meer tussen de weeën, waardoor ze een weeënstorm had. De Hebamme vroeg of Amelie misschien een PDA (ruggeprik) wilde en dit wilde ze heel erg graag en wel meteen! Gelukkig kwam de anesthesist erg snel. Ze was heel erg lief en Amelie voelde vrij weinig van de prik, omdat ze zoveel pijn van de weeënstorm had. Philip ging ondertussen ontbijten en toen hij terugkwam was Amelie weer helemaal relaxed! Wauw, die ruggeprik was geweldig! De weeën waren bijna niet te voelen. Zo konden ze samen even kletsen (en zelfs even slapen!) en wachten totdat ik mijn opwacht zou maken.
Al vrij snel bleek dat de ontsluiting prima gegaan was en al bijna 10 cm was! Amelie mocht gaan persen. De PDA werd uitgezet en het harde werk kon beginnen. De "geburtsbetreuender Arzt" Mathias Dietzsch zou bij de geboorte helpen. Hij was wel een maffe man, die allemaal verhalen begon te vertellen, wat wel weer afleidde. Toch was hij heel aardig en lief en hielp Amelie erg goed. Hij had ook een stagiaire bij zich, die steeds over zijn schouder meekeek. Welja, kijk allemaal maar, het maakte Amelie nu ook niks meer uit, als ik maar zo snel mogelijk kwam.
Het persen ging toch niet zo makkelijk. Amelie had wel persweeën, maar voelde niet goed hoe ze moest persen. Ze perstte haar oogbollen uit hun kas en blies haar hele hoofd op, maar het lukte maar niet om mij eruit te krijgen, dat kwam waarschijnlijk omdat ik een beetje scheef lag met mijn hoofd.
Dokter Diettzsch duwde op een gegeven moment heel hard op mama's buik, wat heel erg zeer deed, maar het wilde maar niet lukken. Hij zei zelfs: " Jetz machen wir es zusammen!", maar ik bleef nog steeds lekker zitten. Toen probeerden ze het met de vacuumpomp en ja hoor: op 15 september 2010 om 11.31 kwam in helemaal gezond en wel ter wereld! 2570 gram en 49 cm lang. Philip knipte mijn navelstreng door: nu kon mijn leventje buiten mama's buik echt beginnen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten